خانهسخن سردبیر

علیزاده: نجفی قاتل نیست

پرونده محمدعلی نجفی از رضایت خانواده مرحومه استاد تا ۴ پوکه گم شده در پرونده‌ای که فقط ۵ پوکه پیدا شد.

خدای را سپاسگزارم که حقانیت دکتر نجفی اثبات گردیده است. موضوعی که از روز نخست آنرا فریاد زدیم. برخلاف آنچه در تلویزیون میلی نظام مقدس گفته شد، ۹ تیر در صحنه حادثه شلیک شده بود که ۴ تیر آن از یک کلت ۹ میلیمتری به بیرون پرتاب شده بود. در صورتی که سلاح نجفی ۷۶۵ بوده است.
حال که امروز خانواده‌ی محترم آن مرحومه رضایت داده و دکتر نجفی که تا پای چوبه‌ی دار رفته بود و نهایتا اعدام نخواهد شد، جای دارد یک دستمریزاد به کسانی که بی‌وقفه زمان گذاشتند تا مهر تاییدی بر این سخن که سر بی‌گناه تا پای چوبه‌ی دار می‌رود، اما بالای دار نمی‌رود بزنند، بگوییم. دوست باشند یا دشمن فرقی ندارد. جانی را نجات داده‌اند.
البته در موضوع این پرونده کسانی هم بودند که مردود شدند. جناب آقای کرباسچی، عطریانفر و بیگدلی از بزرگان اصلاحات و از مرودشدگان بزرگ این پرونده هستند. آقای کرباسچی با خاطره تعریف کردن‌ها و توئیت‌های بی دلیل و بی موقع خود مصداقی شد برای این اصطلاح من که این به اصطلاح اصلاح‌طلبان را با عنوان «جاده صاف کن دلواپسان اصولگرا» یاد می‌کنم. آقای عطریانفر هم که با تایید سخنان کرباسچی در خبرگزاری تسنیم دقیقا همان کرد که دلواپسان می‌خواستند. بدین معنا که اگر زاکانی از دکتر نجفی با عنوان هفت‌تیر کش، قاتل و یا آدم کش یاد کرد، مستند سخنانش را گفته‌های آقای کرباسچی که مدعی رهبری جبهه اصلاحات هم هست، عنوان کند.
آقای بیگدلی هم با جانی خواندن نجفی و با این توجیه که از منظر مباحثات طلبگی وی را جانی خوانده، قبل از قاضی حکم صادر کرد.
اینان جملگی و با عملکرد ضعیف و غیرقابل دفاع خود یکبار دیگر مصرع دوم بیت زیر را اذهان یادآوری کردند.
دشمن دانا بلندت می‌کند
بر زمینت می‌زند نادان دوست

در این پرونده سرعت عملکرد قوه قضائیه آن‌قدر زیاد بود که نظیرش را سراغ نداریم. شتابی که فقط و فقط از یک عزم حاکمیتی برای حذف نجفی خبر می‌داد.

بجز حضرات مدعی و به ظاهر دوستان دکتر نجفی، کم نبودند مردمی که به دلیل نارضایتی از وضع موجود، نجفی را به صرف اعتراف شخصی قاتل خواندند. هر چند با گذشت زمان از میزان این افراد نیز روز به روز کمتر میشد تا نجفی تنها نماند اما آنها نیز بگونه‌ای نتیجه تصمیم عجولانه خود را دیدند.

دکتر محمدعلی نجفی، فردی‌ست که از سال ۵۹ در بالاترین و عالی‌ترین کرسی‌های جمهوری اسلامی تکیه داده است، اما چون ثروت‌اندوزی نکرد و از خطوط قرمز رد شد، دچار چنین بحرانی شد. حال که به لطف دوستان این پرونده ختم به خیر شد امیدوارم وی هرگز این روزها و افراد اثرگزار و دشمنان دوست‌نما را فراموش نکند.
مسعود مویدی
۳۰ مرداد ۹۸

برچسب ها
دکمه بازگشت به بالا
بستن